Mind

pleidooi voor onzekerheid (zo nu en dan eens een beetje?)

? Raise your hand als jij je af en toe onzeker voelt! ?

Iedereen stak nu een hand op, denk ik. Al dan niet lichamelijk. ? Ik zeker en vast ook.  Want iedereen voelt zich wel eens onzeker, toch?  We kennen allemaal het gevoel. En toch blijven we elkaar motiveren met: ‘je hoeft je toch niet onzeker te voelen? Het komt wel goed! Je kan het! Je mag best wel zeker zijn van jezelf!’… (je kent vast nog wel enkele aanvullingen.) Want, jah, het kómt meestal idd wel goed. Het lukt meestal ook wel. Dus waarom moeten we dat ambetante gevoel accepteren als het eigenlijk zinloos is?

Weet je, zolang we er niet in blijven vast hangen heeft onzekerheid in beperkte mate ook voordelen:

  • Het houdt ons alert,
  • Het zorgt ervoor dat we dingen in vraag gaan stellen (inclusief onszelf),
  • het maakt dat we niet alles als evident gaan beschouwen
  • zo houden we ook meteen gevoel met de ‘waarde’ van acties, en kunnen we anderen ook schouderklopjes geven als ze iets ‘gedaan’ hebben.

is het niet zo dat we een extra boostje krijgen ná de onzekerheid als blijkt dat we wél slaagden in hetgeen waar we onzeker over waren?

Dus… als je heel even ietwat minder zeker van je stuk bent:

accepteer die onzekerheid, ontdek wat er te ontdekken valt, leer wat er te leren valt, groei, en ga verder!  Het is ok!

 

En mocht je nu wél eens blijven hangen, kan gebeuren, dan ben ik er voor jou! En gaan we die samen tegemoet.